Σε ένα παιχνίδι όπου θύμιζε περισσότερο γυναικείο μπάσκετ παρά ανδρικό οι δύο ομάδες επιδόθηκαν σε ρεσιτάλ αστοχίας με τον Ολυμπιακό να βρίσκει για 2-3 λεπτά το "χέρι" και να παίρνει τελικά τη νίκη πάνω που δείχναμε ότι μπορούσαμε να πάρουμε εμείς το εισιτήριο για τον τελικό. Οι παίκτες του Π.Γιαννάκη έδειξαν ένα εντελώς διαφορετικό πρόσωπο σε σχέση με τα προηγούμενα δύο παιχνίδια, πάλεψαν με όλες τους τις δυνάμεις αλλά με τέτοια ποσοστά στην επίθεση λογικό είναι να μην μπορείς να πάρεις τη νίκη.

Αν και τα νούμερα δείχνουν ξεκάθαρα ότι ο ΑΡΗΣ έχει χοντρό επιθετικό πρόβλημα είχαμε τονίσει στα προηγούμενα παιχνίδια ότι η άμυνα θα πρέπει να γίνει η σταθερά της ομάδος μας στο παιχνίδι ώστε ακόμη και όταν η ομάδα κολλάει επιθετικά να μην χάνεται στον ρυθμό του αντίπαλου. Αυτό ακριβώς είδαμε σήμερα με τους παίκτες μας να αστοχούν σε λέιαπ και αμαρκάριστα σουτ υπό εξαιρετικές προϋποθέσεις αλλά με την προσήλωση που έδειξαν στην άμυνα να υποχρεώνουν τον  Ολυμπιακό σε μια κάκιστη επιθετικά εμφάνιση με αποτέλεσμα μέχρι τα τελευταία λεπτά να διεκδικούμε τη νίκη. Σε εκείνο το σημείο όπου πήραμε το προβάδισμα μετά κόπων και βασάνων μίλησε η ποιότητα των παικτών του Ολυμπιακού και ιδιαίτερα του Λετονού Στρέλνιεκς όπου με 3 διαδοχικά τρίποντα(από τα 5 συνολικά) άλλαξε το μομέντουμ του αγώνα που ήταν καθαρά υπέρ μας και χάρισε ουσιαστικά τη νίκη στον Ολυμπιακό. Διαδοχικά τρίποντα που άλλαξαν τη ροή του αγώνα όπως όμως και διαδοχικά σφυρίγματα υπέρ του Ολυμπιακού όταν οι αντίπαλοι μας χανόντουσαν στην άμυνα μας. Οι επαφές που κατά το δοκούν δινόντουσαν εις βάρος μας φάουλ και το αντιαθλητικό του πεσμένου Αγραβάνη πάνω στον Βασιλόπουλο που κατέληξε σε βολές υπέρ του Ολυμπιακού ήταν οι πιο χαρακτηριστικές φάσεις. Δύσκολα να ξεχωρίσεις κάποιον παίκτη μιας και όλοι όσοι αγωνίστηκαν είχαν μέσα στο παιχνίδι τις καλές και τις κακές τους στιγμές με εξαίρεση ίσως τον Πέτγουεϊ που ήταν για ακόμη μια φορά απογοητευτικός. Είναι διαφορετικό να βλέπεις τον Μοράντ και τον Χρηστίδη να μην λειτουργούν σωστά πάνω στο παρκέ και εντελώς διαφορετικό να βλέπεις από έναν έμπειρο παίκτη σαν τον Πέτγουεϊ που το άκουσμα της μεταγραφής τους σκόρπισε ενθουσιασμό να βρίσκεται διαρκώς σε άλλο γήπεδο από αυτό που διεξάγεται το παιχνίδι. Ένα από τα πολλά προβλήματα που έχει να λύσει ο Π.Γιαννάκης που σε αντίθεση με τα προηγούμενα παιχνίδια σήμερα έκανε εξαιρετικό κοουτσάρισμα σε έναν αγώνα όπου  οι παίκτες με την αστοχία τους τραυμάτισαν τα καλάθια και τα μάτια μας.

Σύμφωνα με την εικόνα του παιχνιδιού αλλά και την σπουδαία πρόκριση της ΑΕΚ επί του Παναθηναϊκού χάθηκε μια τεράστια ευκαιρία να αγωνιστούμε σε έναν τελικό 100% στα μέτρα μας.  Θα πρέπει να αρκεστούμε στην προσπάθεια των παικτών μας και στην ελπίδα ότι στα επόμενα παιχνίδια θα δούμε την ίδια μαχητικότητα και πάθος από όλους τους παίκτες μας και τον ΑΡΗ να αρχίζει να βρίσκει πιο συχνά τον δρόμο προς το καλάθι. Άλλωστε αυτό που απαιτεί ο κόσμος από την ομάδα είναι να βλέπει τους παίκτες του να τα δίνουν όλα μέσα στο γήπεδο όπως έγινε κόντρα στον Ολυμπιακό και για αυτό η ομάδα χειροκροτήθηκε στο τέλος σε αντίθεση με την γιούχα που ακλούθησε την ήττα από τον Τέλεκομ Μπον.

ΥΓ. Από αλλού περιμέναμε να σκάσουν οι ειδήσεις από αλλού τελικά προέκυψαν. Για αυτούς που δεν είδαν το ρεπορτάζ του παιχνιδιού στην Αθλητική Κυριακή μετά τα μεσάνυχτα σε ερώτηση προς τον Γ.Νάτου(ρεπόρτερ Αρειανών συναισθημάτων) σχετικά με το τι γίνεται με τα διοικητικά εκεί στην ΚΑΕ ΑΡΗΣ απάντησε ότι υπάρχουν 2(!!!) ενδιαφερόμενοι για την  απόκτηση της ΚΑΕ ΑΡΗΣ και για αυτό και οι παραιτήσεις των μελών της ΚΑΕ ώστε να διαχωρίσουν εντελώς τη θέση τους από τη σημερινή ιδιοκτησία. Το δεύτερο σκέλος το είχαμε δεδομένο, γνωστές αυτές οι τακτικές εδώ και δεκαετίες. Αλλά το ότι ακούς από έναν τους πιο σοβαρούς και αξιόπιστους δημοσιογράφους με έδρα την Αθήνα που δεν έχει την ανάγκη των "φίλων" όπως συμβαίνει στο χωριό μας είναι μια σημαντική είδηση. Πάντως όπως και να έχει το θέμα η ουσία είναι στον ορίζοντα διακρίνεται ελπίδα και επιλογές για την αγαπημένη μας ομάδα. Από την μια η χορηγία μαμούθ από την Τουρκία από την άλλη 2 επενδυτές-βουνά… γιατί δεν γίνεται να μην είναι βουνά… εκτός και αν δούμε και στο μπάσκετ όπως είδαμε τα προηγούμενα χρόνια στο ποδόσφαιρο, την "Αρειανή οικογένεια" στα δύο με γκρουπάκια διαχειριστών με ξεχωριστούς αυτοφοράκηδες, διαφορετικούς αβανταδόρους και άλλους πισινούς…